Tranen

Met het verstrijken van de jaren leer ik mijzelf kennen. Ik ben een emotioneel mens. Ik ben gevoelig voor sfeer. Ik vertrouw steeds meer en steeds sterker op mijn intuïtie. Ik ben gevoelig voor alles wat menselijk is. Gisteren zag ik een stukje van het programma “Spoorloos” op televisie. Nederlanders zoeken daarin naar verloren familieleden: broers, zussen, vaders, moeders. Ik volg met belangstelling de reden van de zoektocht. Hoe het mogelijk is dat mensen elkaar kwijt raken. Ik weet ook bijna zeker dat aan het einde van het programma een hereniging plaats gaat vinden. Als het al niet met de gezochte moeder is, dan vinden ze in ieder geval een ander familielid. Zonder uitzondering zijn deze ontmoetingen emotioneel. Tranen met tuiten. Ik huil altijd stilletjes met deze voor mij wildvreemde mensen mee.

In veel films is afscheid nemen een thema. Afscheid nemen van mensen vooral. Voor een vakantie, voor een emigratie, omdat een liefde onmogelijk is, ziekte, overlijden, omdat er een nieuwe liefde is, na een ruzie. Het maakt voor mij niet uit. Zeker als ik in een verhaal zit. Dan voel ik alles met de betrokken hoofdpersonen mee. Of het nou Bambi is na het neerschieten van moederlief, ET die afscheid neemt van deze wereld of een emotioneel afscheid van hoofdrolspeler Simon in de gelijknamige speelfilm vlak voordat hij euthanasie pleegt. Ontmoetingen doen met mij hetzelfde. In een goed verhaal elkaar terug vinden na een lange omweg. Ik laat mijn tranen de vrije loop.

Ik droom veel. Tussen wakker worden en ontwaken in, droom ik bijna altijd. Ik word rond een uur of zes ’s ochtends altijd even wakker. Met dikke ogen sleep ik mijzelf naar de badkamer. Ik moet dan altijd even. Mijn ogen doen het dan meestal nog niet goed. De ruimte tussen mijn wenkbrauwen en mijn oogleden vult zich steeds vaker met vocht tijdens de nacht. Net alsof een boxer mijn ogen dicht heeft gemept. Hoe dan ook. Ik duik mijn bed weer in om vervolgens weer in een soort diepe coma te raken.  Door een geluid buiten, de wekker of de droom zelf word ik wakker. Het beleven en voelen van mijn droom is dan nog heel actief. Alsof het net echt is. Neutrale dromen, verdrietige dromen, dromen van geluk. Ik heb ze allemaal. Dromen voelen soms levensecht. Ik kan wakker worden met tranen in mijn ogen.

De afgelopen twee jaar ben ik gehecht geraakt aan de website www.doorgeven.nl. Vooral omdat een droom is uitgekomen. Het doorgeven van Doorgeven. Ik word regelmatig diep geraakt door alles wat er gebeurt met Doorgeven. In het gastenboek, via de e-mail, telefoongesprekken  en door ontmoetingen bereiken mij kleine en grote ervaringen met Doorgeven. Dit is de laatste column in de inmiddels ruim twee jaar vertrouwde webomgeving. De komende twee weken is er geen verse column. Ik ga genieten van een vakantie. In week 38 op 17 september 2009 is er weer een nieuwe column. Ik heb dan afscheid genomen van de huidige website. Er is dan een spiksplinternieuwe internetomgeving voor Doorgeven. Ik pink een traantje weg. Van geluk dit keer. Wegens succes verlengd: Doorgeven.

Joris Steentjes

27 augustus 2009, week 35, nr 95