Naar doorgeven.hyves.nlNaar ravelijn.nl

Bloemenactie Daltonschool Helen Parkhurst, Almere

Je zit in de eerste klas, je bent net een beetje gewend, als je hoort dat er een daltonweek aankomt. Na een zoektocht op studieweb kom je erachter dat er wel erg veel te kiezen is. Je weet niet wat je moet kiezen, tot een klasgenoot tegen je zegt, dat je net als hem naar ‘pay it forward’ moet gaan. Niet goed wetende wat daar gaat gebeuren, maar vol goede moed, schrijf je je in. Op maandagmiddag is het zover, je gaat naar je PO.
Lees onderaan verder >>>

Het lokaal stroomt vol en je kent niet veel leerlingen, behalve die ene klasgenoot en die gaat bij andere bekende voor hem zitten, dus schuif je maar aan bij wat later een tweede en derde klasser blijken te zijn. De meester en juf vertellen dat we eerst de film gaan kijken.

De film begint snel en wat ingewikkeld, maar dan komt Trevor in beeld. Dat jongetje heeft goede ideeën, maar ook een zwaar leven. Hij wil de wereld verbeteren met zijn plan. Het gaat erom, dat we goede daden aan elkaar doorgeven. Als we dat allemaal doen, dan moet het toch wel beter gaan met de wereld. Het verhaal wordt spannend en erg verdrietig. De 4 vwo-ers achterin beginnen wat te giechelen, maar alle anderen zijn doodstil. Op het einde van de film is iedereen onder de indruk en zelfs de juf en meester pakken een zakdoek. Als de aftiteling komt is het doodstil in het lokaal. Je bent aan het denken over de film. Je wilt proberen of je net als Trevor iets kan doen. Trevor zegt: het is net als het repareren van fiets, alleen gaat het om mensen. Je kunt iets voor ze doen.

Na een lange stilte wordt er langzaam met de stoelen geschoven en gaan we in de kring zitten. Een meneer van doorgeven (dat is pay it forward vertaald) vertelt, wat de film met hem heeft gedaan en hoe hij gekozen heeft om te proberen goede dingen voor anderen te doen. De leerlingen in het lokaal reageren. We zijn het erover eens, wij willen in deze PO proberen de wereld een stukje beter te maken. Met een hoofd vol gedachten en ideeën ga je naar huis. Je vertelt je ouders over de film en de ideeën. Je denkt dat ze niet geloven dat jij iets groots kan bereiken in slechts één week.

De volgende dag schuif je weer aan bij de tweede en derde klasser. Je bent van plan om iets goeds te gaan doen, hoewel je niet weet wat. Om je heen zie je in de andere groepjes de leerlingen druk vertellen over hun plannen en wat ze al gedaan hebben. Je kijkt naar je groepsgenoten. Ze zijn heel lief, je merkt dat ze ook graag iets willen, maar niemand komt met een goed idee. De begeleiders komen met je praten, maar dat idee komt er niet. Je schrijft met je groepje van alles op, je gaat op de computer googelen. Het is helemaal niet zo makkelijk om de wereld te verbeteren, terwijl je wel weet dat de wereld niet echt deugd. Hoe kan jij nou…

Opeens komt het idee. Je groepje wil mensen blij maken met een roos. Of eigenlijk nog mooier, twee rozen, zodat ze het fijne gevoel kunnen doorgeven aan iemand, die ook blij gemaakt mag worden. Je kunt aan de slag. Je merkt wel dat de andere twee, ook niet zo spraakzaam zijn en ook niet veel durven. Hoe kom je nu aan de rozen? Je gaat met zijn drie-en naar de telefoon om bloemenwinkels en kwekerijen te bellen. Een paar winkels zegt niet te kunnen helpen. Nu moet jij bellen. Je krijgt het warm, eerst nog even oefenen. Dan krijg je de bloemist aan de lijn. Hij vindt het een goed idee, maar kan niet zomaar rozen weggeven. Je houdt nog even vol en zegt dat je er 300 wil. Blijkbaar heb je de goede toon te pakken, want de bloemist begint te twijfelen. Dan zegt hij dat je ze voor honderd euro mag hebben. Je wordt helemaal blij en zegt tegen de bloemist, dat je gaat proberen om het geld bijeen te sprokkelen.

Door het vele nadenken en zoeken en bellen, zijn we al over de helft van de tijd van de PO heen. Je weet dat je nu honderd euro moet zien te krijgen. Inzamelen bij docenten en ouders en wie maar wil geven lijkt het idee, maar dat redt je nooit op tijd. De meester komt met een idee, je gaat met je groepje naar de rector om te vragen of hij het idee wil steunen met honderd euro. Je schrikt, de rector? Je weet niet wie dat is. Natuurlijk weet je dat dat de baas van de school is, maar zou hij ook aardig zijn? Heeft hij wel tijd voor je? En wat zou hij van je plan vinden?

Je gaat met je groepje naar de rectorskamer en je klopt. Jullie mogen even storen. De tweede klasser doet het woord en vertelt wat voor actie je doet in je PO. Het blijft even stil. Dan zegt de derde klasser wat jullie nodig hebben. Weer is het even stil. En dan vertel je wat jullie precies met het geld gaan doen. Het blijft wat langer stil. En dan zegt Pieter (want je weet nu zijn naam), dat hij het een goed plan vindt en dat het geld door de school betaald wordt. Als je de gang op loopt, staat daar de meester te wachten en met zijn vieren staan jullie hard te juichen: het gaat lukken!

De bloemen worden besteld. Je maakt de kaartjes met het logo van de school en de boodschap. De kaartjes worden met de doorgeven kaartjes aan de rozen gedaan, alle voorbereiding zijn klaar als we op vrijdagmiddag op weg gaan om de rozen uit te delen. De rector had gevraagd of hij de eerste zou mogen zijn, die de rozen kreeg, dus die moeten jullie nu eerst wegbrengen. Er blijkt schoolleiders vergadering te zijn. Dus dat zijn alle bazen samen! Het is wel weer eng, maar de tweede klasser zegt: “Als ze allemaal zo aardig zijn als Jeroen en Pieter, dan komt het wel goed!”. Pieter is blij met de rozen en anderen blijken inderdaad ook erg aardig.

Nu de rozen in de stad uitdelen. Jullie gaan naar het stadhuisplein en zoeken een goed plekje. Er komen mensen langslopen en je spreekt ze aan. ‘Mogen we even wat tijd van u?’. Veel mensen hebben haast. Niet iedereen is blij dat je ze aanhoudt, maar gelukkig zijn de meeste mensen verrast. ‘We hebben een cadeautje voor u”, zeg je. Je vertelt over de actie en vraagt de mensen of ze het willen doorgeven. De meeste mensen vinden het een geweldig idee en pakken de rozen aan. Veel mensen lopen het stadhuis in, eentje zegt: ‘Ik heb een afspraak met de burgemeester, ik geef de tweede roos aan haar!’ Het ziet er wel naar uit dat het veel werk is om de rozen goed uit te delen, je krijgt het koud. Jullie besluiten te gaan vragen of je in het stadhuis mag uitdelen. Gelukkig mag het, het is binnen veel warmer. De mevrouw van de winkel in het stadhuis biedt jullie gratis chocolademelk aan. En dan ga je weer verder met het uitdelen. Na twee en een half uur, zijn de rozen op. Je hebt je PO gedaan. Het was erg spannend, heel hard werken, maar ook heel erg leuk. Je weet nu wat een daltonweek inhoudt en je hebt al zin in de volgende!

Onno van Elsacker

Kijk mee